سه شنبه 4 دی ماه 1386

سلام.

آخیش! بالاخره حسابی خستگی در کردم. البته خستگی در کردم نه ،باید بگم  رفع کمبود خواب کردم. امروز حدودا ساعت یازده صبح بیدار شدم. بعداز تقریبا هجده ساعت البته هجده تاش پشت سر هم نبوده ولی خوب..

اینجوری شروع کنم. پریشب مادرم گفت: صبح باید با هم بریم اهواز. پدرت هم اول بعد از ظهر با ماشین از شهرستان میاد دنبالمون و بعد از کمی خرید دیگه بر میگردیم. خلاصه قرار بود قبل از شش صبح از خونه زده باشیم بیرون و با اتوبوس بریم طرف راه آهن. منم که تمام شب رو بیدار بودم. ای داد بیداد نماز صبح رو هم دیگه نرسیدم. تا از خونه زدیم بیرون اذان قشنگ صبح نه خودش منگ میگم صداشو شنیدم. خداییش بیدار بودم اما تو رخت خواب بودم نه پای کامپیوتر ، چند ماهی میشه که دیگه مثل سابق حوصله کامپیوتر رو ندارم. خلاصه سوار اتوبوس شدیم. تو راه اصلا حوصله نداشتم. مادرم میگفت خدا کنه مثل اون دفعه تو قطار جایی نیافتیم که مسافرای زنی پیدا بشن که تا آخر راه کر و ور حرافی کنن. خلاصه من تو اتوبوس که بودم خوابم میومد ولی یه دقیقه هم چرت نزدم. من که آدم نمیشم. سیمکارت ایرانسلم رو با کارتی که دیروز از یکی از بچه ها قرض کرده بودم شارژ کردم یکم اینترنت بازی کردم ولی خداییش تو موبایل حال نمیده.  خلاصه مادرم بلیت گرفت و سوار این شبه قطار خر صدا شدیم. بد بختانه این صندلیهاشم که از صندلی الاغ کم کیفیت تره خو چه میشه کرد.. خلاصه به زور یک تونستم چرت بزنم. شارژ گوشیم همش چهار درصد بود برا همین دیگه خاموشش کردم. خلاصه رسیدیم. یه مقدار از راهو به طرف بازار پیاده رفتیم. هوا به شدت سرد بود. عجیبه که این یه ماهه اخیر بر خلاف یکی دو سال گذشته و همین دو سه ماه گذشته دیگه تحمل سرما رو ندارم. و اگرنه من با سرما اگر لرزشیم داشتم خیلی خفیف بود و خودمو راحت محکم میگرفتم اما اخیرا بدنم خیلی ضعیف شده.مادرم میدونست خیلی گرسنم شده آخه من برا صبحونه چیزی نخورده بودم جز یه کیک معمولی ( طبق معمول) و خلاصه جالب اینجاست که من دیگه عادتم شده با کیف مهندسی (مثلا) بیام بیرون و برا اهواز هم با همین کیف رفتم حتی مجله مورد علاقمم گذاشتم که تو راه بخونم اما توقطار همش یه صفحه و نصفی خوندمو دیگه چشام تحمل نکردن.  خلاصه کیو دیدی صبحونه ساندویچ فلافل بزنه؟ تازه رسیده بودیم بازار. هوای بازار  از خیابونا کمی گرمتر بود . اول بسم الله مادرم برام یه کلاه زمستونه گرفت و مستقیم رفتیم بازار لباس فروشا برا برادرم یه کابشن لی میخواستیم بگیریم حالا این برادرمم که باهامون نبودش کله کرده بود کابشن لی روشن مثل مال خودم داشته باشه. همه بازار رو گشتیم یه دونه لی روشن هم پیدا نکردیم. همه تیره بود. به قول مغازه دارا امسال  مد ذغالی اومده و اون مال پارسال بوده( خداییش من همین پارسالشم که اونو گرفتم زیاد ازش پیدا نکردم) اما بالاخره بعد از کلی گشت و گذار و منم که تازه مفاصل پاهام درد گرفته بود یه دونه مشکی ولی خوشگل برا داداش کوچکتره گرفیتم. منم تحمل نداشتم دستام یخ کرده بود دیگه نا نداشتن ، مامان برام یه دستکش گرفت راحت شدم. نوبت منم رسید. قرار بود برام یه شلوار لی و یه پارچه ای و یه ژاکت خوشگل زمستونی بگیره. ولی من خودم نخواستم اظافه .. یه شلوار پارچه ای مناسب خودم پیدا کردم و یه پیراهن هم که بهش بیاددقیقا از مغازه ی رو به روش جالب اینکه تو اون پاساژه که بودم مغازه ها حالتی نیمه دککه مانند داشتن و صاحب مغازه ها میتونستن حتی با هم حرف بزنن. وقتی از مغازه رو به روییه اون پیر هن رو خریدم یه لحظه که منو مامان برگشتیم دیدیم همونی که ازش شلواره رو گرفتیم دقیقا عین این پیراهن رو تو دکش داشت و داشت یه جوری نگاهمون میکرد و البته نه نگاه بد! من یه خورده دل آزرده شدم مادرم کمی لبخند زد و گفت قسمته..! چیزی که برام جالب بود این بود که بالاخره من یه بار تو عمرم یه شلوار پیدا کردم که دقیقا کمرش اندازم باشه و موقع نشستن باهاش راحت باشم و  اندازه هاش از همه نظر با پاها و کمرم ست باشه. خداییش این لاغری هم در دسری داره من الان حدود بیست الی بیست و دو کیلو از حدی که باید باشم کمترم کم عددی نیست.

بازم بازار گردیها ادامه داشت. من نای راه رفتن نداشتم. این بازارها هم که چک پول خورد نمیکنن مخصوصا بازاریهای شهرهای بزرگ. این مادرم هم که معمولا خریدش ماشالله کم نیست میره عمده فروشیا خریده میکنه یه مغازه بزنیم بهتره اونم بزازی .

منم که دم دقیقه به مادرم میگفتم مامان نمیتونم دیگه راه برم یه جایی پیدا کن میخوام بخوابم یه ساعت گفت کجا ببرمت آخه. خلاصه رفتیم یه پاساژکی و من اونجا به چندتا گونی لباس و پارچه ای که تو راهرو بود تکیه زدم. مادرم هی نگاهم میکرد هی میگفت عزیزم چقدر زرد شدی. این پیرهن زردتم اصلا باهات نمیسازه انگار یه طوری شدی قیافت خیلی خشکیده شده! چند باری هم بابا با گوشی مامان تماس گرفته بود خودم جواب میدادم. بالاخره اومدش. با بی حالی در حالی که هنوز تکیه زده بودم سلام کردم. با دلسوزی نگاهم کرد و مامانن بهش گفت حالش خوش نیست زرد شده طفلی! بابا گفت خوب نمیاوردیش! خلاصه وقتی به مامان گفتم که شب رو بیدار بودم که دیگه دیر بود. اما خداییش دمارمو در اوردن هی اونطرف بازار هی اینور یه مقدار بار هم دستم بود هی به بابا میگفتم میخوام برم تو ماشین بخوابم گفت نمیشه دست پارک باناست و ماشین اینجا نیست یه بارم میخواست سویچ رو بهم بده و گفت تو فلان آدرسه منم که تاب داشتم خداییش گفتم نمیدونم. خلاصه نرفتم. تا اینکه باز هم الافی. بالاخره بابا ماشینو اورد. سریع وسایلو انداختم صندوق عقب و رفتم رو صندلی عقب دراز کشیدمو کابشنو رو صورت  خودم انداختم دیگه نفهمیدم چی به چی شد. دقیقا ساعت سه و بیست و شش دقیقه چشامو باز کردم دیدم ماشین تو پارکینگ خونست و دورو برم کلی خرت و پرت گذاشته شده. خلاصه بار ها رو کمک کردم و اوردیم خونه. منم بالاخره نمازمو خوندمو  نزدیک به پنج خوابیدم دوباره یازده شب بیدار شدم. بعدشم کمی بعد از دوازده دوباره خوابیدم تا ساعت نمیدونم نه یا ده بود یعنی کلا حدود هجده ساعتی خواب بودم. برا همین فرداش وقتی بیدار شدم زمان برام یه طوری بود نمیدونستم کی وقته چیه. انگار همه چی ریخت تو هم.

اما خد وکیلی این دفعه رفتن بازار اصلا نچسبید. نتونستم طبق معمول لا اقل یه پوستر ماشین از پوستر فروشی ای که همیشه بهش سر میزنم و نیز چندتا مجله ( اینجا ما بد بختیم از وقتی سهمیه بندی زنین راه افتاد ما دیگه محروم شدیم) و عینک آفتابی بگیرم اصلا حال و روزم حال روز درستی نبود.

اِ راستی گفتم؟ بالاخره همین چند روز پیش جواب دفترچم رو بابام از پست برام اورد. دفترچه خدمتو میگم. خلاصه من 18 اسفند ماه باید اهواز باشم و هنوز مشخص نیست دو ماه آموزش رو کجا سپری میکنم اما خداییش خیلی بد موقع بوده و من دلم میخواست عید خونه باشم. به قول فرید که همین چند شب پیش دیدمش ( همون فرید تو پیتزا ساندویچیه که چند ماه پیش....) گفت 19 تاشو خونه بودی چه اشکالی داره بیستمی.. تموم میشه میره .. ولی خداییش ما هم که چند سال پیش بودیم اگر چه شب عید هممونو دور هم جمع کردن و کلی بهمون رسیدن اما باز حالمون گرفته بود! حالا یکی مثل من که حالش وحشتناک گرفته میشه البته دلیل داره. خدا کنه یه هفته اول مرخصی بگیرم.

همین یکشنبه دوم دی بود که رفتم برا نیرو انتظامی ثبت نام کردم. بالاخره ثبت نامم کامل شد و اسممو نوشتم  همه مدارک هم تکمیل شد فقط یه برگه در دو نسخه یکیشو گذاشتن پیش خودشونو یکی رو گذاشتن تو پوشه وبه همراه همه مدارک بهم دادن و گفتن فقط میمونه آزمون ورودی که اونم چیز خاصی نداره یه معارف اسلامی و یه زبان انگلیسی و یه ادبیات فارسی و کمی آشنایی با رایانه بیشتر نیست. گفتم والله رایانه رو که من خودم تدریس میکنم بقیش هم سهله. فکر نمیکردم فقط همینا باشن. امتحان هم افتاده روز دوازدهم برج یازده و قرار بر این شد که دو روز قبل برم کارت ورود به جلسمو بگیرم و یه شماره تلفن هم بهم دادن که باهاشون( در مرکز استان) تماس بگیرم. اما اینطور نمیمونه من از این کارمندی بعد اتمام دوره پیمانی سریع میام بیرون و در زمان کارش هم تحصیلمو به مهندسی میرسونم تمام تلاشمو میکنم و روی پاهام وای می ایستم. ارادم که ضعیف نیست البته اگه این اراده آهنینی که الان دارم توی دوران دبیرستان داشتم کولاک کرده بودم.

 خدا رو شکر هنوزکلی تا امتحان وقت هست. امتحانشم باز خدا رو شکر چیزی نداره.

یه چی باحالو یادم رفته بود بگم. من موقعی که رفتم کیف همراهم بود. اتفاقا تو کیفم یه تبر و تیز بر هم همراهم بود. دژ بانه تیز بر رو دید ولی چیزی نگفت فقط به شوخی گفت کی رو میخوای بکشی؟! گفتم نه بابا این ماله کارمه. خلاصه شانص اوردم تبر رو ندیدن. البته این تبر رو که چند وقت پیش برادرم از تهران برام گرفته بود همینجوری با خودم میبرم واگرنه خدا رو شکر آدم شرری نیستم. شکلش خوشگله فقط. اینم عکسش! خداییش خودم وقتی همه کارا تموم شد تازه فهمیدم که این باهام بوده اما به دلیل پر از خرت و پرت و مجله و کاغذ بودن کیفم و همرنگ بودن تبره با کیف ، کسی متوجهش نشد.

یاد یه داستان به نام تبر افتادم که نقش اصلی اونو یه پسر بنام برایان بازی میکرد و من موقع کودکی و ابتدای دوره راهنمایی توی مجله کیهان بچه ها دنبال میکردم یادش به خیر..

راستی وقتی تازه وارد بازار شده بودم( اهواز) چشم به یه اتوبوسی خورد که یه جمله روش نوشته بود و واقعا منو مجذوب کرد. مادرم حواسش نبود خیال میکرد هنوز کنار خودش دارم راه میرم. حدود ده متری ازم دور شد و منم سریع گوشی رو روشن کردمو. خدا رو شکر دوربینش ( شانصیه بگیر نگیر داره) با همون دفعه اول راه افتاد و عکس گرفتم. جملشو خودتون بخونین و کمی هم به شخصیت من پی میبرین که از چه جور آدمایی به شدت و به طرز فجیهی متنفرم.

آفرین. از دشمنای خدا خیلی متنفرم و خودمم خیلی سعی میکنم که جزء اونا نباشم و تا الان واقعا به موفقیتهای خوبی رسیدمو خدا هم هوامو داشته.

پیروز باشید دوستان گلم.

التماس دعا